Op 4 december nam Pim Rijnders, oud katholiek gewijd diaken, in een stijlvolle viering afscheid als leider van de Tronk. Pim had altijd een kledingzaak, maar toen de omstandigheden dat toelieten stopte hij daarmee en ging theologie studeren. Net klaar met zijn studie raakte hij in 2005 betrokken bij de Tronk op IJburg. Er waren nogal wat spanningen geweest en hij kwam eigenlijk net als geroepen. Vol energie stortte hij zich in de piepjonge gemeente in wording, maar het tij zat tegen. De Rooms Katholieke Kerk haakte af en dus stond Pim er een beetje alleen voor. De Protestantse Kerk van Amsterdam, eigenlijk al druk sinds 1998 toen o.a.de bekende Trouwjournalist Evert Matthies het project KerkopIJburg initieerde zette door en benoemde Pim Rijnders als voorganger. Dat duurde ruim een jaar en in de loop van 2006 volgde een nieuwe benoeming van een voorganger. Het bleef niet meezitten. Ook de nieuw benoemde voorganger verdween weer van het toneel. Pim bleef trouw en nu als vrijwilliger zette hij zijn "voorgangerschap"voort. Na een kritisch rapport van theologiestudenten van de PTHU beëindigde de PKA het project en zocht samen met de landelijke protestantse kerk naar nieuwe mogelijkheden.
Zo leerden Pim en ik elkaar kennen, waarbij we duidelijk gehinderd werden door wat in het verleden was voorgevallen. Het werd mij echter snel duidelijk, dat alleen respect voor het vele en goede werk van de Tronk en het daaruit voortvloeiend gedrag naar hen toe, zou kunnen leiden tot een geloofwaardig opereren op het buitenkerkelijk IJburg.
Want al had één en ander dan misschien niet tot het gewenste resultaat geleid; er waren wegen gebaand en goede dingen gebeurd. Die dingen waren te weinig belicht in alle emotie en hectiek.
Contacten werden dus gelegd, plannen gesmeed, barricades geslecht, plannen opgezet en uitgevoerd. Soms was het zeilen tegen de wind in, maar zelfs dan kun je bij goede stand van de zeilen vooruitkomen.
Pim was aanwezig bij de opening van het nieuwe kerkgebouw en wist zich opgenomen in het nieuwe project. Het was bij die gelegenheid, dat ik zei tegen Pim in alle openbaarheid: "Pim, mij noemen ze pionier, maar jij bent het ".
En zo verstreken de dagen, de weken en aan het einde van de zomer 2011 besloten de leden van de Tronk in unanimiteit het gedachtegoed van hun project toe te vertrouwen aan de Binnenwaai.
In een goede sfeer onder een mooie belangstelling in een viering met een keurig verzorgde liturgie en toespraak werd het werk van de Tronk voltooid in haar bereidheid het werk verder voort te zetten in de Binnenwaai.
Tijdens de viering zat ik naast een jonge man, met wie ik in de afgelopen week een heel verdrietig gesprek had gevoerd. Hij kwam maar eens kijken in de viering en vroeg mij: "zeg, hoe zit dat, neemt die man nu afscheid? Ik snap het niet". "Joh" antwoordde ik " hij is 72 jaar, maar je geeft hem 62 jaar en tja, je begrijpt het niet, ik zal het je wel een keer uitleggen, maar let nu maar goed op: want wat je hier meemaakt is een prachtig stukje kerkgeschiedenis" Geschiedenis: het is trouwens nog een heel nieuw woord op dat jonge IJburg!
Rob Visser